Birgit sitt rare liv

For dåkke som framleis har interesse av denne bloggen, har eg no (av studie-årsakar) ny blogg:

www.shoops.wordpress.com

Velkomen skal du vere!

Vurdert til: av 101 lesere

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Det er så hinsides mange ting eg kunne tenkje meg å ha hatt under vingen min… Så om du er stinn av gryn og er i manko på objekt å bruke dei på, tek eg GLEDELIG i mot følgjande:

- Eit snøhetta 4-camp telt med to opningar.

-  Powerbook G4, 15¨ og ein ekstern skjerm, 23¨,  250 GB minne.

- Joggesko som er spesialtilpassa på Løpelabben.

- Speilreflekskamera med stativ og ymse objekt.

- Konsertbillettar.

- Ein høg mann som kan henge opp liftgardina mi.

- Fleire 10-kronera som eg kan ha glede av på bingoen på Schous plass.

På forhand tusen takk, du som er stinn av gryn!

Vurdert til: av 72 lesere

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Så står eg der blandt mange andre og hjertet mitt dunkar fortare enn før. Eg smiler heilt ute av kontroll og sjølv om musklane i kinnet har sagt i frå at no, no er det nok, så klara eg ikkje å la vere. Smile må eg om eg vil eller ikkje. Augene har vore opne av begeistring altfor lenge og eg kjenner at kontaktlinsene har aller mest lyst heim og legge seg i den komfortable og trygge linseveska, på badet i hylla si. Beina mine er slitne, men likevel står dei aldri i ro. Dei hoppar opp og ned, trippar fram og tilbake, svinger seg i rytmer som får kroppen til å bevege seg på autopilot. Og med eitt vert eg plutselig obs på at eg står der midt i klynga av mennesker og slår eine handflata mi i den andre, slik at det lagar ein lyd som blandar seg i lyden av akkurat same aktiviteten som alle dei andre gjer – slår handflatene i kvarandre. Eg klappar! Og det går opp for meg at sidemannen, sidemannen sin sidemann og sidemannen deretter gjer det også. Når eg ser meg rundt ser eg at alle står der og klappar. Kor rart er ikkje dette? Her står vi alle og gjer akkurat same aktiviteten, nokon synkronisert, andre ikkje heilt på noko slag – men rett som det passar dei, nokon på 1 og 3, og eit fåtal på 2 og 4. Med litt lite sikkerheit kan eg påstå at 75% klappar på både 1, 2, 3 og 4. Det meir musikken teke seg opp det meir klappar eg, og det meir forundra blir eg over at eg, og alle dei andre gjer det. Kor kjem all klappinga frå? Og kvar i frå kjem behovet for å klappe? Eg klarer ikkje å slutte å klappe sjølv om alle tankane mine er at det er så inderlig rart å stå der, blandt alle og klappe. "No klappar eg", tenkte eg, "no klappar eg, og no klappar dei, no klappa alle dei andre også. Kvar kjem all denne klappinga i frå? Kvifor har eg eit behov for å stå der og slå eine handa inni den andre slik at den lagar lyd? Og kvifor har dei andre akkurat det samme behovet?" Også, når dei herlige rytmene er over, set gitaristen i frå seg gitaren og slår eine handa inni den andre to gonger, slik at vi høyrer to klapp. Og alle klappar og jublar på same tid. "Takk for applausen" sa han, vokalisten i Dandy Warhols til publikum, til alle oss som stod og klappa. "Jo, berre hyggelig" tenkte eg.

Så vanvittig RART det er å klappe!

Vurdert til: av 67 lesere

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Siste dagane vi hadde på vår 4 månadar lange reise brukte i Hong Kong – ein travel og grådig fascinerande by. Vi budde på eit gjestehus i 11. etage der det så vidt var plass til sekkane våre på rommet. Dagane brukte vi langs gatene, det var utrulig mykje å sjå! Hong Kong er perfekt for people-watching og det var byen der omlag samtlege var teken rett ut i frå ein motekatalog. Ingen tvil om at dei lokale hadde lest siste nytt!

Det var ein del kimsing med valutaen og vi enda opp med å tru dei to første dagane at det var spinnvilt dyrt i Hong Kong – så 17.mai-middagen vart nytt på McDonalds! Dette var 4. og siste gongen vi åt på McDonalds i løp av denne turen. Sjølv om burgarane spaka like masse piss då som alltid, så svikta McFlurry aldri. Når kvelden kom tok vi på oss finstas som vi hadde fått oss sydd i Vietnam og tok turen over vatnet for å komme til "festgata" som alle snakka om. Det var laurdag og ein HERLIG dag ute. Ei lang gate (som eg no ikkje hugsar namnet på) vert avsperra kvar helg slik at folk kan feste villt utan å bli påkøyrde. God idè spør du meg. 

Ina-Mari på veg til feiring:) 

Vi møtte ein person frå Noreg i HK og sjølvsagt hadde ho norske flagg! Vi måtte sjølvsagt gratulere kvarandre med dagen!  

Her er bakgarden til der vi budde: Junkin Mansion… Litt junk var der jo.

På rundtur i HK. 

Her er altså trappesystema i SoHo-området. Greia her er at det er så bratt, og når folk skal på jobb om morgonane teke det lang tid og er travelt å gå oppover. Så då har dei utvikla trapper opp langs heile fjellsida slik at dei ikkje skal slite seg ut for å komme seg på jobb.  

Og her er den fantastiske utsikta, Harbour View! Om du blir fascinert av lys og ikkje har sett dette "live" endå, då er det mi absolutte anbefaling å ta deg turen dit og sitte der og glo.  

Dagen etterpå skulle vi bestille Dim Sum, tradisjonell HK-mat. Ikkje det at vi kunne lese menyen, men med hjelp av ei lokal så kom vi fram til ein tja… Både-og-meny.  

Vi enda opp med dette. Noko var godt, noko var ok, og noko var så jævlig at eg trudde dei hadde rulla inn eit fiske-lik.  

Siste dagen vår i HK vart brukt på shopping og den siste severdigheten: The Peak. Vi tok trammen opp for å nyte den fantastiske utsikta over HEILE byen. Synd for oss at det vart skodde når vi for opp då..  

Det siste måltidet i "Bumma Gump" restauranten oppå toppen. Det var ganske så majestetisk å sjå tåka lette og senke, eventyr nesten. 

…også var vi "klare" for å reise heim. Med tre gonga så mykje bagasje som før. Kunne jo sjå ut som eit flyttelass! Men det meste var jo skreddarsydde herligheiter frå Vietnam, så… Etter 4 mnd på tur skulle ein kanskje ha gleda seg litt til å komme heim, men for oss var det klump i halsen så det holdt. Vi hadde ikkje lyst heim og hadde det vore opp til oss så hadde vi glatt reist i 4 mnd… Hadde vi berre hatt ein sponsor! 

Noko som imponerte oss var at vi hadde reist så tett på kvarandre og atpåtil sove i same seng i ein småtrange bil i 45 dagar i strekk – og ALDRI krangla. Vi klarte virkelig ikkje å krangle! Anten så var vi så einige i det meste at det var skummelt, eller så fall komprimissa inn så naturlig at det skulle stått "100% naturlig" i panna vår. Eg kunne aldri fått ein bedre reisekompis! Eg seier det slik som andre har sagt også basert på denne reisa: Ina-Mari er VERKELEG eit ektefelle-emne. Berre synd at vi begge foretrekke utovertiss. 

Også ei lita oppsummering…

Beste minne frå turen: Å ete frukostpiknik og sjå 15 delfinar leike seg i havet. 

Mest inntrykk vart nok sett i skallen på meg, då vi hadde ein busstur på over 50 timar der vi sat i med beina over løksekkar og måtte mime for å kommunisere med dei lokale. 

Beste stunt var fallskjermhoppinga. For ei kjensle!!

Beste natur kunne ein finne overalt. Laos hadde fantastiske fjell. New Zealand var skjønt… 

Under vatn var dykkinga på Great Barrier Reef ei heilt sjukt bra oppleving. 

Dagar med mest latter og glede var utan tvil dagane der vi cruisa rundt i vår elskede campervan og lo i 45 dagar i strekk. Alle som skal til Australia og lure på reisemåten, REIS MED CAMPERVAN!!

Beste mennesker-prisen går til dei 6 meksikanerane vi møtte på Fraser Island. 

Beste musikk: The Presets – MY PEOPLE!

Beste uteliv Cheeky Monkey i Byron Bay, og utan tvil den gata i Hong Kong! 

Kulaste dyr fanst utan tvil i Australia. I love kengu and Koala.

TUSEN TAKK FOR TUREN, INA-MARI!!

FIIIIINIIIIIIS!!!!

Vurdert til: av 91 lesere

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Første vi gjorde når vi kom til hovudstaden Hanoi var å finne fram til hostellet og legge frå oss bagasjen, før vi traska ut for ein bedre frukost og ein tur på marknaden.  Ein smule kaotisk var den, klara du å finne to par like sko? 

Under: Verkstad i Hanoi…  

 Første kvelden tok vi ein bar-til-bar runde og hadde ein bra fest saman med dei vi møtte på bussen til Hanoi. Når kvelden var omme var Ina-Mari og eg svolte som ulvar og klar for nattmat. Vi sat oss på ein moped og mima eting til han, slik at han kunne ta oss med ein stad der vi garantert fekk i oss noko for. Vi enda opp med denne gjengen og vart raskt invitert til å sette oss ned og dele måltidet deira.  

Her er vi på veg til water puppet-show, og sit på i ein cyclo… Koslig og ikkje minst romantisk;) 

Her er det verdskjende water-puppet-showet… Ei søt lita framstilling om vietnamesisk kultur.  

Dagen etter tok vi turen til Halong Bay for ei kajakk-utflukt. Vi trudde det skulle vere ein god gjeng ungdommar som skulle på tur, men der tok vi feil. Vi enda opp med ein gjeng kun pensjonistar, faktisk ganske så koslig!  

Fantastiske Halong Bay!!  

Og her er gjengen vi reiste med! Frå Australia og England.  

Siste stunda i Hanoi brukte vi på eit lite tempel etter ein lenger og bedre frukost langs innsjøen. Speling i skyggen er eit typisk syn i Vietnam..  

 Over: John, Ina-Mari, Sebastian, meg og to frå England som vi møtte siste dagen. John og Sebastian møtte vi på bussen til Hanoi og hadde nokre morsomme stunder med dei dei dagane vi budde i Hanoi.  

Vietnam var virkelig eit flott land med mykje interessant historie, og ikkje minst vakre stadar… Skulle glatt ha vore der lenger også.  

Vurdert til: av 49 lesere

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Hoi An, den sjarmerande byen vi var i i tre-fire dagar og hadde kun ein ting for mål: Organisert shopping :p Vi storkosa oss blant stoff og moteblad, herlige vietnamesiske damer og ungar – åt god mat og traska gatelangs fram og tilbake heile dagen lang. Vi sydde oss jakker, kjolar, toppar, bukser, dressbukser, skjorter… YOU NAME IT! Vi måtte til med ny sekk på 85 liter når vi skulle reise der i frå. HEITT TIPS TIL DEG SOM VIL SY DEG KLE BILLIG! Reis til Hoi An!!  

Her sit vi og plukkar ut det vi vil lage, kunne velge og vrake mellom alt. Og for meg som ikkje har vore heilt på G når det gjeld shopping, så tok det verkelig av for meg her. Dei gjorde alt slik vi ville ha det, og om noko ikkje passa så sydde dei om. Vi storkosa oss med desse jentene…  

 Eine dagen tenkte vi å få med oss i alle fall ein severdighet – My Son -tempelet. We came, we saw, we left. Hadde sett meir imponerande tempel før – og i alle fall ruinar som var eldre og betre bevart. Men ok var det jo. Sikkert meir interessant for spesielt interesserte. Vi var meir interesserte i kvarandre den dagen. 

Yes, etter fire månadar får vi framleis ikkje nok.  

 Her ser du tendensane i Hoi An…

Vurdert til: av 52 lesere

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Dagen etter vi hadde komt fram til Vietnam var vi heilt utkøyrde og vakna omlag etter klokka fire på ettermiddagen – dette var første gongen på fleire månadar vi hadde sove lenger enn til klokka ti! Vi tok hintet frå kroppane våre og tok dagen totalt læx. Sov lenger – åt middag, sov og såg på tv og lada opp til ein "ny start" i Vietnam.

Etter oppladninga tok vi til på noko som viste seg å vere meir utmattandes enn noko anna. Vi var på besøk ved Chu Chi Chunnels og deretter på krigsmuseet. Av og til kunne eg ønske at det gjekk an å ignorere alt som har med krig å gjere, men der var det faktisk ikkje mogleg å unngå å få med seg dei harde fakta. Ja, krig er virkelig eit tema eg ikkje er begeistra for og særlig ikkje Vietnam-krigen og korleis den utvikla seg, for begge partar. Men men. Greit å få ny input ein gong i blant.

Eit eksempel på feller som vart brukte for å fange soldatane…

… Og her budde lokalbefolkninga i Chu Chi, ein time utanfor Ho Chi Minh.

I Ho Chi Minh var det moped som var framkomstmiddel nummer ein! Og det å krysse gata i denne byen vart for oss ein smule ekstrem-sport-liknande.

I Ho Chi Minh aleine finst det "berre" fire MILLIONAR mopedar.

Etter ei par dagar i Ho Chi Minh tok vi turen til Nha Trang, litt lenger aust i Vietnam. Her vart vi møtt med straumbrot i ein heistur, og nokon måtte bryte opp døra for å få oss og ein som jobba på hostellet ut.

På stranda i Nha Trang – ein deilig plass.

Her fekk vi servert Tapas.

Ein av dagane i Nha Trang gjekk med på båt-tur! Her snorkla vi og hadde ein smule fest – det var live musikk med eit herlig husband og ikkje minst SNYDENS mat!!

Sea-Bar.

Dagen derpå og siste timen i Nha Trang – vi for på spa og fekk mud-bath! Her er to frå Frankrike, han fyren såg virkelig ut som ein fange eller noko – måtte berre ta med biletet…

Vurdert til: av 47 lesere

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Vi var i 4000 islands i Laos og skulle komme oss til Ho Chi Minh, sør i Vietnam. Vi hadde ikkje visum i Kambodsja slik at vi berre kunne reise rett gjennom landet, men måtte reise opp til Savannakhet og ta bussen over grensa og vidare ned til Ho Chi Minh – ein tur på max 30 timar vart vi fortalt… Men nei. Då vi kom til Savannakhet kjøpte vi billett til Da Nang. Vi var klare for å sette oss på ein nattbuss og sove til vi var framme, men den gang ei. Ina-Mari tok ein tur på toalettet medan eg innlosjerte oss i bussen. Vi hadde blitt fortalt at Vietnamesera var "fiendtlige" mot backpackera fra mange medreisande, men vi var opne for alt. Det som slo meg når eg kom inn på bussen, bortsett frå ei dame som slo til meg i armen fordi eg heldt på å ta feil sete, var ein stank som eg ikkje har ord i vokabularet mitt for å beskrive. Det var grusomt og eg gjorde alt eg kunne for å unngå å puste med nasa – då kom eg til å bli særs dårlig.

 Bussen lukta fælt og køyrde kjempesakte. Vi var såre i ryggen og kunne ikkje legge bak seta våre, måtte ha beina våre oppe på fleire sekkar med eit eller anna vi ikkje visste kvar var. Kunne ikkje sjå kva bussen var full-lasta med, det forandra seg frå time til time – vi stoppa over alt og lessa av og lessa på varer/kasser/flyttelass og gudane veit kva… Ingen snakka engelsk så vi fekk aldri vite kvar vi var – men vi merka sjølvsagt når vi kom til Vietnam og måtte over grensa. Ein mann tok passa våre og skulle stemple oss ut – det var 50/50 om han var ein vi kunne stole på eller ikkje, og heldigvis (etter mange timar venting) fann vi ut at han var på den gode sida og hadde ordna passa våre slik at vi kunne "sjekke inn" i Vietnam. 

Under den laaange turen over grensa fekk vi kommunisert litt med dei som var i bussen. Litt peiking og miming her og der, og fann ut at tja. Det var bra folk det der! Dei var snilde og hjelpsomme og prøvde så godt dei kunne! Dei lo og smilte og alle var like tolmodige sjølv om turen gjekk i sniglefart. Når det var rydda i bagasjen sat fleire bak i bussen (nokon låg i hengekøyer) og spelte ivrig poker. Dei var visst vande med så lange og ukomfortable reiser, det var ikkje vi og kjende veldig godt at mat og drikke, søvn og ei god seng hadde vore det mest fristande…

Bussen stoppa i Hue og det var tydelig at vi ikkje var komne dit billetten vår viste, men at bussen ikkje hadde tenkt seg lenger. Vi kom oss ut av bussen og stod utanfor og prøvde lenge å kommunisere med dei som køyrde. WE (peike på oss) DA NANG! TICKET (peike på billetten) DA NANG. NO HUE. YES DA NANG. Etter mykje om og men kom vi oss ikkje lenger enn at dei fortalde oss at bussen ikkje skulle lenger. Vi måtte haike.

Etter lang tid utan vestlige innskot var bilen vi sat oss inn i pur luksus. Der var setebelte og bilen lukta skinn. Vi var slitne og ville komme fram fortast mogleg til ein stad der vi kunne trekke pusten og slappe heilt av – ingen av oss syntest det var upassande å haike den vegen vi måtte for å kome oss til togstasjonen i Da Nang, sjølv om ingen skjønte kvarandre og all kommunikasjon foregikk på miming og lydar… Vi var berre glade for å sjå at vegen for under bilen og vi var på veg i riktig retning. 

Då vi kom til  Da Nang var klokka halv fem, og vi var sugne på å sette oss på toget som skulle ta 12 timar til Ho Chi Minh, men desverre var siste toget gått og fyren som satt i luka var ikkje akkurat hjelpsom med å dele informasjon om neste tog/bussavgangar. Men til slutt fekk vi tips om ein busstasjon vi kunne fare til å sjå om vi hadde flaks der – vi forta oss på ein taxi som køyrde så fort han kunne til busstasjonen og det viste seg at neste buss skulle gå fem minutt etter. BINGO! Men fa.n.. Vi hadde ikkje kontantar på oss, og vi kunne ikkje betale med kort! I hu og hast sprang eg avgarde rundt i og leita etter nokon som kunne køyre meg til nermaste minibank – uten å kunne valutaen prøvde eg å prute – nytteslaust i teori, men funka i praksis. Fekk ein taxi til å køyre meg fram og tilbake til minibanken – han forstod ikkje kva eg sa og eg måtte snake med ei i taxiselskapet på telefonen medan han køyrde for at alt skulle gå riktig føre seg! Han hadde virkelig skjønt at vi hadde dårlig tid og at han ikkje kunne gjere noko feil. Ikkje verst! Seks minutt seinare var vi tilbake til Ina-Mari og bussen som stod og venta på meg – vi var klare for å fare direkte til HO CHI MINH!!  Og bussen var LANGT i frå det vi var vande med i frå Laos. Seta kunne lenast bakover, vi fekk nakkepute, tannkost, tannkrem, frukost inkludert, våtserivettar og.. Det var himmel. Og atpåtil var det ein bonus; bussturen skulle berre ta åtte timar. 

25 timar seinare kom vi fram til Ho Chi Minh; Det hadde vore traffic jam.  Vi fann ein plass  å bu, og overtrøtte som vi var, var det ingen ting anna enn å ete middag og gå rett ut og feire vår ankomst til Vietnam. Etter 50 timar STRAK reising hadde vi absolutt fortent ein fest!!

… Om det ikkje var plass til alle vart krakkane tekne i bruk!  

På grensa til Vietnam ; Uvisst mat, men i alle fall nudla  

Bak i bussen på veg frå Savannakhet til Hue..

Over fjellet til Da Nang fra Hue.  

Bussen vi kom på i Da Nang som var synonymt med LUKSUS!  

Vurdert til: av 56 lesere

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Vårt siste stopp i Laos var Four Thousand Islands, eit øyområde i Mekong-elva heilt nederst i sør, nær grensa til Kambodsja. Vi hadde eit par dagar her nede, noko vi var litt leide oss for – skulle gjerne ha blitt lenger. Men dette er vel generelt for heile Laos, vi kunne glatt ha vore der i fleire månadar! Øya vi budde på heitte Don Kon, og ein liten sykkeltur sørover kom vi til Don Det.  Vi storkosa oss på sykkeltur! Eit flott landskap og mange dyr som tusla rundt, som for eksempel den først skumle water-buffaloen (virka snildare seinare)… Ein lokal fyr tok oss med ut i båt for delfin-spotting, noke som var ei utrulig oppleving. Vi satt heilt stille på eit stort berg midt i elva og høyrte lyden av stillheit og delfinane som kom på overflata… Sweet. Vi budde i ein bungalow for 6 kroner natta, med utsikt rett ned på elva der vi kunne følge med på dei lokale som tok kveldsbada sine… Siste dagaen vi var der var det ein regnversdag utan like og desverre gjekk vi glipp av ein fisketur som ein lokal hadde tilbudd oss. Heller neste gong, tenkte vi. hehe… 

Ina-Mari på veg over brua til Don Det.  

Ei søt dame som solgte oss steikte bananer…  

Ein sjarmerande gut som underheldt oss medan vi venta på å stikke på delfin-spotting…  

Her er utsikta frå berget vi betrakta delfinane på… Kjempeflott spør du meg!  

På veg tilbake på syklane våre…  

Og her var vårt vesle hus som vi betalte 6 kroner natta for.  

4000 Islands anbefalst!  

Vurdert til: av 48 lesere

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Laos var fantastisk på alle måtar. Naturen var nydelig, folket var uvirkelig imøtekommande og gjestfrie. Dei var så ærlige at ein nesten ikkje kunne tru det var sant! Vi hadde to veker i Laos, desse brukte vi "effektivt" ved å reise til Savannakhet, Vang Viang, Phonsavan, Vientiane og øyområdet four thousand island. Laos er eit typisk for alle dei glamorøse tempela sine, og du verda kor mange tempel vi var innom…  Det var ikkje få!

 Det gode med Laos var at ein kom så tett inn på kulturen og menneska der. Ikkje mange snakka engelsk, noko som førte til herlige situasjonar der begge partar står som spørsmålsteikn og mimar noko uforklarlig. Dei fleste gongane enda situasjonar som dette opp i ein god latter og ein vennlig klem. 

 Bussturane var humpete og overfylt av folk og fe, og av og til, til og med køyretøy. Alle har god tid i Laos. Det må nok ha vore det mest avslappande landet eg nokon gong har vore i.

Har så mykje å fortelle frå Laos, men må oppsummere det no med eit par stikkord og resten bilete:

- Whiskey før klokka formiddag

- Chill-attitude

- Vennlige mennesker ein må leite LENGE etter å finne

- Vakker natur som tek pusten frå deg gong på gong

- Eit samfunn som leve på lite, men gjer deg mykje 

Buddhapark i Vientiane 

Meditasjon i Luang Prabang 

Tubing i Vang Vieng 

Plain of Jars i Phonsavan 

Savannakhet 

Vurdert til: av 47 lesere

Tips oss hvis dette innlegget er upassende